Muzgu rà
trishtimin e tij hodhi mbi det
s‘di ç‘më mundon 
dhe më shqetëson 
vallë do të vish ti si atëherë  ?

Kur pranë detit rrinim ne të dy 
si atëherë në këtë qetësi 
dhe këtë muzg , heshtje e përqafim 
ti det më sill përsëri

Në një mbrëmje si kjo ne të dy 
dorë në dorë ecnim pranë detit blu 
dhe të flisja dhe më flisje shumë 
deti i heshtur na dëgjoi 

Dashuria s‘mbetet veç kujtim 
të ndjek pas ajo gjithmonë në jetë 
në çdo vend e në çdo rrugë që shkel 
zemra kurrë jo , zemra kurrë jo ,
s‘mund të heshtë

Imazhi i saj 
në këtë vetmi ndodhet me mua
si nuk munda ta kuptoj më parë 
se kjo vajzë ishte për mua gjithçka 
dhe tani që s‘e kam më 
dhimbje là .

Sa do t‘doja që të kisha pranë 
e ta puthja me aq zjarr
të humbisnim ne në dashurinë e çmendur 
si më parë , si më parë .

Hej e dashur 
malli më ka marrë
për atë kohë fantastike që kaluam bashkë
Tani kam frikë që ta kujtoj atë
ç‘do gjë e bukur dhimbje lë pas
dhimbje lë pas …

Udhëtimin nisëm bashkë
sot deti na fton
ndër shina treni shpejt vrapon .

Dritaresh dielli bien 
verën lajmëron 
në këtë të djelë na uron .

Ja , ja diku mes pemve 
tej , tej deti u shfaq 
por ulur përballë meje dikë pashë 
dhe shtanga krejt për një çast

Vështrimi yt tani 
diçka lehtë më thotë
unë sytë prej teje si heq dot
Diku bashkë jemi parë 
sytë jo nuk gabojnë 
po pse dot nuk e kuptojnë ?

Ja , ja afron stacioni 
ah , sikur të zgjasë dhe pak 
por ne të dy t‘hutuar dot nuk gjenim 
ku në ç‘tjetër vend jemi parë 

Pas pak treni do t‘ndalojë 
në ç‘stacion treni do të ndalojë .
pas pak treni do të ndalojë 
vallë ku do t‘zbresësh ti ?
Pas pak treni do t‘ndalojë 

Mbizotëronte një qetësi 
në këtë natë gjithçka pushonte
kisha shumë nevojë për të 
në ato çaste më mungonte .

Në këtë rrugë pa njeri 
ku asgjë nuk ekzistonte
mu kujtua ajo vajzë
zëri i saj kur më thoshte

“ Të dua shumë 
mos më lër vetëm 
kam shumë frikë të rri pa ty 
është botë e egër „ !

Dhe pastaj më përqafonte 
e pas vehtes më pushtonte
e ndjeja dorën e saj 
gjithë trupin ma përshkronte
e një botë tjetër na priste më pas .

I kam ndër mend 
lotët e saj 
dashuronte si e çmendur 
si e marrë .

Nuk mundem ta imagjinoj 
se ty t‘kam humbur vërtet 
Dikur unë luaja me ndjenjën e saj 
e sot e vuaj vetë . 

Më duke se asnjëherë 
s‘do dashuroj më kaq fort 
e janë kujtimet që më shkatërrojnë 
gjithmonë .

 

Si po ikën kështu 
pa më thënë asnjë fjalë .
Kohë më vonë për këtë çast 
unë e di ti do të ndjesh mall .

Nesër lind ditë e re 
diçka t‘ëndërrt në sy do të ndjesh 
që qetësinë do ta prishë 
dhe vetë faj ti do të ndjesh 

Mos prit deri nesër 
ti të mbash mërinë e kotë 
një “m‘fal „ zemra imë 
po e pret ta thuash sot

 

Dua që sa herë të mendoj
vitet e shkollës unë të kujtoj 
dhe atëherë do të them me sinqeritet
se janë vitet më të bukura në jetë .

Do t‘kalojnë vitet por , ne s‘do të harrojmë 
vitet e shkollës dhe pse të tjera do të shkojnë 
do të kemi pranë të tjerë miq dhe shokë 
por shokët e shkollës s‘do ti harrojmë.

Për jetën e bukur shkollore
do t‘kemi gjithmonë emocione
mos i harroni këto kujtime 
që mban jeta jonë .

 

Më trishtoka sot kjo kohë 
shiu sapo ka filluar
e s‘po mundem ti ndaloj 
lotët bashkë me shiun bien .

I kam , i kam 
i kam të shenjtë këta lotë
i kam , i kam 
i kam të shenjtë
e dhimbjen e di

I pëlqenim aventurat 
rrinim bashkë deri vonë
e në shtrat veten e gjenim 
nga mesnata krejt të lodhur .

Ku janë ku janë 
ku jam pa ty unë sonte
pa trupin tënd 
po frymën tënde 

E kam të vetme 
e kam të vetmen shenjë
e më ndihmon sa herë që ndjehem keq 
E ndaj nuk dua e dashur të të humbas 
në jetën time gjithmonë të dua pranë .

E kam të vetme 
e kam të vetme e t‘shenjtë
e më ndihmon sa herë që ndjehem keq .

E ndaj nuk dua e dashur të të humbas 
në jetën time gjithmonë të dua pranë

E dashur më ndihmo 
sa herë që ndjehem keq .

 

Një ditë të brishtë vjeshte
me mall në sy kur po kërkoja
në bllokun e maturës 
të vizatuar pashë rrugën e shkollës 

Se si më erdhi se si 
se si më erdhi se si

Rruga me erë e quajtëm ne 
se flokët nai shpupuriste shpesh 
dhe shumkë kujtime ajo ngjall
tani era prish heshtjen e saj 

Rruga me erë nje grup vijash ish 
nga stilografi im 
po eca në të i qetë 
i sigurt sa më s‘kish

Fotografinë tonë të maturës 
albumi jo më nuk e ka 
serioze rri përballë kujtimit 
rruga më erë jep flladin e saj

Kur s‘do t‘desha
vjeshta të mbaronte
rruga e jonë pa të nuk bënte